Βασίλης Λιόγκας

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα “Πρωινή”

“Η Έκθεση του Μονόπετρου, με τις αριστουργηματικές φωτογραφίες του Αχ. Σαββόπουλου: Μια ευκαιρία μας δίνει να περιηγηθούμε στο έργο της Φύσης όταν το ανθρώπινο βλέμμα το αιχμαλωτίζει θεωρώντας το μοναδικό και ανεπανάληπτο.

Εισαγωγική ομιλία Β. Λιόγκα, για την Έκθεση του Μονόπετρου, με τις αριστουργηματικές φωτογραφίες του Αχιλλέα Σαββόπουλου και τη στήριξη του Δήμου Καβάλας

Μια έκκληση είναι ουσιαστικά, αγωνιώδης μάλιστα, και μαζί μια αυθόρμητη λαϊκή παρέμβαση ξεχωριστών δημιουργικών ανθρώπων, για συνέργειες στην δημιουργία μιας καλύτερης, ποιοτικότερης ζωής, με σεβασμό στο φυσικό και πολιτισμικό κεφάλαιο της πόλης μας, που διαθέτει ακόμη μεγάλη προίκα μοναδικοτήτων για να πιαστούμε.

Πίσω από τον υποτιθέμενο αθώο όρο «αξιοποίηση» του δημόσιου χώρου, κρύβεται ο σφετερισμός  των φυσικών πόρων με πολλούς εφευρετικούς τρόπους. Κρύβεται ο ατομισμός και ο διαρκής προσανατολισμός στην μεγαλομανή δήθεν “ανάπτυξη των επενδυτών και των μεγάλων επενδύσεων” που έχει φέρει θλιβερά αποτελέσματα παρακμής και στρεβλής ανάπτυξης μακριά από τις λαϊκές ανάγκες. Η φύση είναι η πηγή όλης της ζωής, ο δημιουργός μας, αλλά συνεχίζουν κάποιοι να την εκμεταλλεύονται σαν ένα σούπερ μάρκετ που πρέπει να βγάλει χρήματα. Και η αλλαγή χρήσης γης είναι το εργαλείο. Απέναντι στις τρέχουσες μοδάτες μορφές των ευκαιριών των golden boys αναδύονται δυνατότητες αντίστασης­ και δημιουργικών εναλλακτικών λύσεων πέρα από τις σύγχρονες μορφές κυριαρχίας στις σημερινές πόλεις. Ουσιαστικά εκδηλώσεις «επανάκτησης της πόλης» που συχνά εφευρίσκουν μια κουλτούρα μοιράσματος, για να διεκδικήσουν τη δική τους πόλη, οργανώνοντας οι ίδιοι οι πολίτες την κοινή τους ζωή. Είναι παρόντες εδώ σήμερα.

Δεν υπάρχει χρόνος για αδιαφορία και εφησυχασμό. Χρειάζεται κοινωνική εγρήγορση και συσπείρωση για διεκδίκηση και δημιουργία, για κοινή χρήση ανοιχτού δημόσιου χώρου. Χρειάζεται επειγόντως αλλαγή αναπτυξιακού προσανατολισμού, επικέντρωση στην ισόρροπη ανάπτυξη των τομέων της οικονομίας, με μικρές και πολλές διορθωτικές κινήσεις και με δυναμική διεκδίκηση των δικαιωμάτων των κατοίκων αυτού του τόπου, έστω για αρχή των βασικών, που κι αυτά τα στερούνται. Και εν προκειμένω, για την απόλαυση του δικαιώματος της ανάπαυσης και μαζί της αναψυχής στις ακτές μας, που δεν είναι εμπόρευμα, ούτε πρέπει να θυσιάζεται στο βωμό του κέρδους, εν ονόματι μιας κάλπικης ανάπτυξης για λίγους.  Την απόλαυση σε έναν πράσινο κελαριστό παράδεισο με ανθρώπους, χωρίς τις οχληρές συνέπειες των δήθεν οργανωμένων πλάζ, σε έναν ιδιάζοντα χώρο, με άπλετη ελευθερία, ακατέργαστη φυσική ομορφιά και τον φλοίσβο της ακροθαλασσιάς:  και μαζί, το μοίρασμα ενός κοινού χώρου περιπάτου, συνάντησης, ονειροπόλησης, ρεμβασμού αλλά και δημιουργίας.

Στους πρωτοπόρους συλλόγους-πρότυπα λαϊκής αυτενέργειας, αυθορμητισμού και εθελοντισμού, ο κοινός χώρος δημιουργείται­ μέσω της συλλογικής εφευρετικότητας, και απαιτεί την ενεργό εμπλοκή της κοινωνίας των πολιτών ως συνδιαμορφωτή των σχετικών πρακτικών και πολιτικών. Και βέβαια, την στήριξη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που ευτυχώς σήμερα είναι δίπλα μας.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, η Φύση θα δώσει την τελική λύση.

Βασίλης Λιόγκας, 14/4/2026″

Αναδημοσίευση από “KAVALAPOST”

“Για την επίμονη αντίσταση του μικρού Γαλατικού χωριού να προστατεύσει την, μέχρι πρόσφατα, περιφρονημένη παραλία στον Όρμο της Παναγίας

Η ατελέσφορη ως τώρα απόπειρα εμπορικής εκμετάλλευσης μιας περιορισμένης και περιφρονημένης μέχρι πρόσφατα παραλίας στον Όρμο της Παναγίας κάτω από τον Φάρο, δείχνει να προσκρούει στην επίμονη αντίσταση ενός μικρού Γαλατικού χωριού: οπισθοδρομικών άραγε; συντηρητικών κοινωνικοπολιτικά; ή μήπως καθοδηγούμενων και με πολιτικά ελατήρια;

Το Μονόπετρο: Τι ξεχωριστό έχει αυτός ο Σύλλογος;

Εκφράζει την ανάγκη εκατοντάδων Καβαλιωτών φυσιολατρών και απλών συμπολιτών μας, φίλων ενός εναλλακτικού τουρισμού, χωρίς τις οχληρές συνέπειες των δήθεν οργανωμένων πλάζ, σε έναν ιδιάζοντα χώρο, ο οποίος παρέχει άπλετη ελευθερία, ακατέργαστη φυσική ομορφιά και την ήρεμη απόλαυση του φλοίσβου της ακροθαλασσιάς: και μαζί, ενός τόπου περιπάτου, συνάντησης, ονειροπόλησης, ρεμβασμού αλλά και δημιουργίας. Ανθρώπων που την απολάμβαναν δεκαετίες ολόκληρες, από την παιδική τους ηλικία, αλλά και πολλών νέων, που σ’ αυτά τα πετραδάκια έμαθαν να κολυμπούν, που γοητεύονται από την απλότητα και την ολιγάρκεια, και γι’ αυτό την αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή, με μεγάλη συμμετοχή και ενθουσιασμό. Γι αυτό και τα αυθόρμητα και αυθεντικά χαρακτηριστικά του, ως προτύπου μιας γνήσια λαϊκής αυτενέργειας, ενισχύουν την κοινωνική συνοχή και τον εθελοντισμό.
Εκφράζει την αγνή και αφειδώλευτη αγάπη απλών ανθρώπων της δουλειάς για τον τόπο στον οποίο ρίζωσαν και μεγάλωσαν, που εκτός από λησμονημένος (χωρίς στοιχειώδεις παροχές, ούτε μια τουαλέτα ή βρύση) και όμορφος, τυχαίνει να είναι εν πολλοίς ακόμη ανεξερεύνητος. Πόσοι Καβαλιώτες γνωρίζουν για τα αρχαία λατομεία γρανίτη στον βυθό του Μονόπετρου, ή ακόμη και το Ιερό της Παρθένου, λίγο πιο πάνω, ακριβώς απέναντι από το Ιμαρέτ, που παρουσιάστηκε στο Μουσείο προχθές; Σκέφτηκαν κι αποφάσισαν να καλύψουν τα κενά της Πολιτείας, με την οργάνωσή τους σε ένα σύλλογο, πολύ πριν την επίμαχη διακήρυξη παραχώρησης της ακτής, με σκοπό την προστασία και την αναβάθμιση της παραλιακής αυτής ζώνης και του περιβάλλοντος χώρου, με σεβασμό στο φυσικό και ιστορικό τοπίο, με δεκάδες τρόπους που περιγράφονται στο Καταστατικό του. Θαυμάσιο και καθόλου τυχαίο, για την πόλη και την ιστορία της, γεγονός.

Είναι ανεπίτρεπτο αυτό που πάει να γίνει

Η μικρή αυτή παραλία απεικονίζει ακριβώς όλα αυτά που μας χαρίζει η Φύση χωρίς ανθρώπινες παρεμβάσεις και σε αντίθεση μ’ αυτές. Είναι μια όαση απλότητας και όχι κατασκευασμένης ομορφιάς, ένα τοπόσημο της πόλης, όπως είναι ο Φάρος, όπως οι Καμάρες και το Καρνάγιο, όπως ο Κουλές και ο Μύλος που δεν υπάρχουν πια.

Είναι προφανές ότι η παραχώρηση θα επιφέρει αλλοίωση της φυσικής μορφολογίας και του τοπίου, ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους, περιορισμό της προσβασιμότητας και του κοινωνικού δικαιώματος της αναψυχής, αντίτιμο για υπηρεσίες που θα παρέχονται, μόνιμες δυσαρμονικές κατασκευές. Ιδιαίτερα η θέση της ακτής κάτω από τον Φάρο, στο όριο του παράλιου τείχους και σε άμεση γειτνίαση με την Παλιά Πόλη και τα μνημεία της φωνάζει ότι ο μικρός, ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους, Όρμος της Παναγίας, δεν προσφέρεται για κανενός είδους εμπορική εκμετάλλευση και πρέπει να διαφυλάξει την αρμονία της φύσης και ελευθερία που αποπνέει. Είναι άδικο και προσβλητικό μετά από δεκάδες χρόνια η παραλία, όπου έμαθαν μπάνιο οι γονείς μας, εμείς, τα παιδιά μας τα εγγόνια μας, να δίνεται σε ιδιώτη. Ο Όρμος της Παναγίας είναι δημόσιο αγαθό και επί πλέον ένα Μνημείο της Φύσης.

Κόντρα στην κυρίαρχη αντίληψη

Περίμενα λιγότερους από τους 908 συμπολίτες μας που υπέγραψαν την έκκληση να μην καταστραφεί αυτή η φυσική ομορφιά. Περίμενα και περιμένω επιθέσεις και διχασμό της τοπικής μας κοινωνίας. Όχι μόνο από βαλτούς λόγω σκοπιμοτήτων, ούτε γιατί τα λεφτά είναι πολλά. Αλλά γιατί τα κριτήρια της κοινωνίας μας έχουν αλλοιωθεί, είναι πιο επιφανειακά, έχουν διαχρονικά διαμορφωθεί «στάνταρντς» που καλλιέργησαν καταναλωτικά πρότυπα ενός «λάιφ στάιλ» τρόπου ζωής, των οπαδών την ήσσονος προσπάθειας. Των κυνηγών του εύκολου κέρδους και όχι της αξίας που δημιουργεί ο προσωπικός και συλλογικός μόχθος. Ακούμε λοιπόν τα λογικοφανή επιχειρήματα της αξιοποίησης, της εξασφάλισης πολυτέλειας και άνεσης, σε μια κατασκευασμένη όμως ομορφιά αμφίβολης αισθητικής, έναντι τιμήματος. Έναν τρόπο τουριστικής ανάπτυξης πανομοιότυπο όπου κι αν είσαι, «ινκλούσιβ», κοσμοπολίτικο, με το χρήμα που υποτίθεται ότι ρέει, άσχετα πώς μοιράζεται. Σε πόλεις κάρτ ποστάλ, αποστειρωμένες, μακριά από τα χνώτα της πλέμπας, τον κόσμο και τους ανθρώπους τους. Δεν τους κακίζω τους οπαδούς της χλιδάτης αξιοποίησης, αυτά τα πρότυπα τους έβαλαν στο μυαλό οι κώδικες και οι τελετουργίες της οικονομικής ισχύος. Τα πιστεύουν, τα διακηρύττουν, πολλοί απ’ αυτούς είναι αιρετοί. Ρωτούν, μα δεν θέλετε την ανάπτυξη; Τόσο καθυστερημένοι είστε;

Δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν την άλλη άποψη. Των εραστών της αυθεντικής ομορφιάς, ενός γνήσια ανθρώπινου τρόπου ζωής, που αναγεννάται με λύσεις βασισμένες στη Φύση. Σαν τη ζωγράφο ή τον αυτοσχέδιο δημιουργό στις φωτογραφίες.

Εμπνέονται από την αποτύπωση αυτής της αυθεντικής ομορφιάς που η Φύση χαρίζει, κι από μας απλώς περιμένει να πάμε με τα κέφια της.Κι εδώ, στον Όρμο της Παναγίας, η Φύση έχει κέφια. Πρόκειται για ένα Μνημείο της Φύσης που πρέπει να μείνει αναλοίωτο και προστατευμένο. Μακριά από την καταναλωτική βουλιμία και τη λύσσα για έσοδα, ένας αθόρυβος φάρος αυτάρκειας και γαλήνης, κάτω από τον Φάρο.

Έχουν γνώσιν οι φύλακες

Ευτυχώς στην Καβάλα τελικά είναι πολλοί οι οπαδοί αυτής της άλλης άποψης και δεν είναι η πρώτη φορά που εκφράζονται αυθόρμητα και ανόθευτα. Κατά την γνώμη μου οφείλεται στον μεγάλο ταξικό διχασμό που σημάδεψε τον προηγούμενο αιώνα την πόλη μας, επί πολλές δεκαετίες και δημιούργησε διαμετρικά αντίθετα πρότυπα της ομορφιάς και της αισθητικής. Το χάσμα αυτό διατηρείται και εκφράστηκε και σε αντίστοιχους τρόπους ζωής.Είναι πολλοί ακόμα στην πόλη μας οι απλοί αλλά λαμπεροί αυτοί άνθρωποι, που συγκινούνται από τις αρετές της ανυστερόβουλης κοινωνικότητας, της ανθρώπινης συνύπαρξης χωρίς σκοπιμότητες, της φυσικής και όχι μπότοξ ομορφιάς, της ανιδιοτελούς αλληλεγγύης. Αυτοί που γοητεύονται από την αρμονία και το μέτρο και μπορούν να διακρίνουν το δικαίωμα της απόλαυσης της ζωής και να αγωνιστούν γι’ αυτήν.

Έτσι εξηγείται η ευαισθητοποίηση της τοπικής κοινωνίας, που είχε την αντανάκλασή της στη στάση Δημάρχου και Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου και στο ομόφωνο ψήφισμα όλων των δημοτικών συμβούλων, κοινωνών των περισσότερων ενός γνήσια λαϊκού τρόπου ζωής. Μεγάλο όπλο που πρέπει να αξιοποιηθεί, γιατί τα μέλη του συλλόγου είναι εύκολα προβλέψιμο ότι θα συνεχίσουν, με επιμονή, ενότητα κι αγώνα (και ελπίζουμε να ευαισθητοποιήσουν κι άλλους πολιτικούς παράγοντες που τώρα σιωπούν). Αντιτίθενται σε οργανωμένες παραλίες προσβάσιμες για τα «παχιά πορτοφόλια» προκαλώντας αμηχανία στη διοίκηση του ΟΛΚ που ίσως δεν περίμενε τέτοιο κύμα αντίδρασης και θορυβήθηκε. Θα συνεχίσουν, όπως έκαναν στις 4 Δεκεμβρίου, να απαιτούν να παραμείνει η ακτή ελεύθερη και δωρεάν για όλους, όπως και το δημοτικό συμβούλιο και όλοι οι σύλλογοι της Καβάλας, επανειλημμένα διεκδίκησαν την ελεύθερη πρόσβαση στη θάλασσα και όλες τις παραλίες. Είναι καιρός πλέον για το απολύτως ώριμο αίτημα της συμμετοχής και στη διαχείριση, με «υιοθέτηση ακτών», προς όφελος της κοινωνίας. Η αυξανόμενη υπευθυνότητα και ωριμότητά τους και οι έξοχες προτάσεις τους στη Συνέλευση δείχνουν όραμα, μεράκι και προωθημένες απόψεις, που συνδέονται με τις σύγχρονες κοινωνικές και περιβαλλοντικές ανάγκες και την διαφύλαξη της απόλαυσης αιγιαλού και παραλίας.

Και το σπουδαιότερο: Ο Δήμος πρέπει να αποκτήσει τη διαχείριση του θαλάσσιου μετώπου. Μέχρι να γίνει όμως αυτό, να διεκδικήσει να έχει λόγο σε οτιδήποτε σχεδιάζεται και αφορά την περιοχή αυτή από τον ΟΛΚ.

Οι φωτογραφίες με στιγμιότυπα της ακτής είναι του Αχιλλέα Σαββόπουλου.
Η φωτογραφία της κινητοποίησης είναι της εφημερίδας «Πρωινή», τη μέρα της κινητοποίησης.”

Αναδημοσίευση από εφημερίδα Πρωινή

“Αρχικά με μια ανάρτηση του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου έγραψε ότι «…η χερσαία ζώνη του κεντρικού λιμανιού που δεν εξυπηρετεί λιμενικές ανάγκες πρέπει να περάσει στον Δήμο». Αμέσως μετά με τη συνέντευξη του στην Πρωινή.

Ο Βασίλης Λιόγκας πολύ αμφιβάλει αν ο ΟΛΚ καταφέρει να αξιοποιήσει- ιδιωτικοποιήσει την παραλία κάτω από την Παναγία. Τρείς «άγκυρες» όπως ειδικά αναφέρει: 1) Το τι προβλέπει για την περιοχή το ισχύον Γενικό Πολεοδομικό 2) Το τι προβλέπει το ισχύον master plan του ΟΛΚ και 3) η Αρχαιολογική υπηρεσία που φυσικά εμπλέκεται στην υπόθεση. Ταυτόχρονα ο Βασίλης Λιόγκας σημειώνει ότι ο Οργανισμός δεν έκανε όταν έπρεπε την απαραίτητη διαβούλευση. Και με τον Δήμο και με τους πολίτες (μέσω των συλλόγων τους).

Η συνέντευξη

Ερ: Η χερσαία ζώνη του κεντρικού λιμένα που δεν αφορά και δεν εξυπηρετεί λιμενικές λειτουργίες, πρέπει να περάσει στον Δήμο Καβάλας;

Απ: Αυτό το υποστήριξα πολλές φορές και στο παρελθόν. Ξέρετε ότι υπάρχουν τεράστιες εκτάσεις που δεν εξυπηρετούν αμιγώς τη λιμενική λειτουργία. Επομένως δεν θα έπρεπε να τις διαχειρίζεται ο ΟΛΚ. Το κράτος που έδωσε αυτές τις εκτάσεις δεν είναι ότι ήθελε ειδικά να «προικίσει» τον ΟΛΚ. Έχουμε ένα κράτος… γαργαντούα. Εδώ στην Καβάλα το έχουμε νιώσει πάρα πολλά χρόνια. Ασφυκτιά η πόλη. Όλο το θαλάσσιο μέτωπο ανήκει στον ΟΛΚ ακόμη και η Ιχθυόσκαλα. Το βόρειο κομμάτι, το περιαστικό δάσος, στο Δασαρχείο. Σας θυμίζω τα δημόσια κτήματα με τα προβλήματα στο σχέδιο πόλης. Τα στρατόπεδα ανήκουν ακόμη στις ένοπλες δυνάμεις αν και έχουν εγκαταλειφθεί εδώ και χρόνια. Στα δυτικά, το ΤΑΙΠΕΔ με την Καλαμίτσα. Τα ίδια πάνω από το Μπάτη και την Τόσκα. Όλη εκείνη η έκταση που είναι αναξιοποίητη αυτή τη στιγμή. Προσπαθεί η πόλη να επιβιώσει μέσα σε αυτά τα ασφυκτικά όρια όπου δεν υπάρχουν ελεύθεροι χώροι, πολιτιστικοί χώροι. Το κυκλοφοριακό έχει τεράστια προβλήματα με τους χώρους στάθμευσης και τον τουρισμό που έχει γιγαντωθεί. Χωρίς να μπορεί να βελτιωθεί η λειτουργία της αγοράς και των μικρών επιχειρήσεων και ο ΟΛΚ είναι ένας σημαντικός παράγοντας που δυσχεραίνει αυτήν τη κατάσταση, γιατί λειτουργεί σαν εταιρία…

Ερ: Ο ΟΛΚ μας λέει ότι δεν ιδιωτικοποιούμε την παραλία κάτω από το Φάρο αλλά την παραχωρούμε για ανάπλαση.

Απ: Εδώ υπάρχουν σοβαρά θέματα. Δεν λέει ανάπλαση, λέει ανάπλαση-αξιοποίηση. Όντως ανάπλαση χρειάζεται αλλά εδώ έχουμε την περίπτωση ότι εκεί που μας χρωστούσαν μας πήραν και το βόδι. Μας χρωστάει την ανάπλαση του όρμου Παναγίας, όπως την ονομάζει την περιοχή το master plan του ΟΛΚ. Τη χρωστάει αυτήν την ανάπλαση ο ΟΛΚ και μάλιστα το προβλέπει και το γενικό προγραμματικό σχέδιο (master plan). Που είναι πολύ … «βαριά άγκυρα». Σ’ αυτό το θέμα, έχουμε δυο «άγκυρες» που θα τον εμποδίσουνε τον ΟΛΚ να προχωρήσει τώρα και θα βουλιάξει στα ρηχά, κατευθείαν από την αρχή. Η μια «άγκυρα» είναι αυτό που λέμε master plan ή γενικό προγραμματικό σχέδιο. Το οποίο έχει τέσσερεις αποφάσεις από πίσω του, που το θωρακίζουν. Αυτό λέει ότι όλες οι περιοχές που δεν έχουν αμιγώς λιμενική λειτουργία πρέπει να αποδοθούν προς χρήση στους πολίτες του Δήμου Καβάλας. Απόδοση στους πολίτες του Δήμου Καβάλας, δεν είναι αυτό που πάει να κάνει ο ΟΛΚ. Δεύτερο, το master plan μιλάει για ανάπλαση, μόνο ανάπλαση στην περιοχή. Μάλιστα προβλέπει και προϋπολογισμό και λέει ανάπλαση με ιδίους πόρους. Μιλάει για ήπιες παρεμβάσεις. Χαρακτηρίζει τον όρμο της Παναγίας σαν έναν μικρό και ιδιαιτέρως φυσικού κάλους όρμο, ο οποίος συνδέεται μ’ ένα μονοπάτι με την Παναγία και τον προτιμούν για το μπάνιο τους κάτοικοι του κέντρου της πόλης και των ανατολικών συνοικιών κλπ. Λέει μέσα το master plan ότι ο ΟΛΚ πρέπει να οργανώσει καλύτερα αυτήν την πρόσβαση. Το master plan τονίζω ότι σήμερα είναι νόμος του κράτους… Υπάρχει επίσης και το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο.

Ερ: Ποια είναι η δεύτερη «άγκυρα»;

Απ: Είναι η σχέση με την Παναγία, με το τείχος κλπ. Δεδομένης της γεωφυσικής ιδιαιτερότητας και της μακραίωνης ναυτικής ιστορίας της πόλης. Της ύπαρξης μέσα στο χερσαίο χώρο του λιμανιού του παράλιου τείχους καθώς και της άμεσης σχέσης με την παλιά πόλη και τα μνημεία της, υπάρχει ανάγκη συνεργασίας και έγκρισης για οτιδήποτε γίνει εκεί και από την Αρχαιολογική Υπηρεσία.”

(Αναδημοσίευση από εφημ. “Πρωϊνή” – 26-8-2014)

Η τελευταία συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου Καβάλας υπό την παρούσα σύνθεση και με τους αιρετούς των εκλογών του 2010 πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Δευτέρας. Ο Βασίλης Λιόγκας απουσίαζε από το έδρανο της αντιπολίτευσης λόγω επαγγελματικών του υποχρεώσεων. Για το δημοτικό σύμβουλο της Δημοτικής Αγωνιστικής Συσπείρωσης ολοκληρώνεται ένας αυτοδιοικητικός κύκλος 12 ετών παρουσίας και συμμετοχής.
Το πρωί της Τρίτης από τη ραδιοφωνική συχνότητα της ΠΡΩΙΝΗΣ ο Βασίλης Λιόγκας θέλησε να ζητήσει συγνώμη από τους συναδέλφους του για την αδυναμία του να παραβρεθεί στην τελευταία συνεδρίαση του σώματος, αλλά επιπλέον να ζητήσει συγνώμη και από τους πολίτες οι οποίοι επί σειρά ετών τον στήριξαν πολιτικά και τον τίμησαν με την εμπιστοσύνη τους. Η απουσία του σε καμία περίπτωση δεν είναι ένδειξη απαξίωσης του οργάνου, το οποίο ο κ. Λιόγκας τιμά κι ευχαριστεί διότι του παρείχε το βήμα έκφρασης κι εκπροσώπησης μιας σημαντικής μερίδας των συνδημοτών του.
Ο Βασίλης Λιόγκας ευχαρίστησε τους δημοτικούς συμβούλους για τη συνεργασία τους, το ΚΚΕ για την εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του υποστηρίζοντας τον τρεις φορές εκλογικά και φυσικά κάθε ένα πρόσωπο που τον τίμησε με το σταυρό προτίμησης. Ο κ. Λιόγκας θέλει να πιστεύει ότι ανταποκρίθηκε στα καθήκοντά του σύμφωνα με τις προσωπικές του δυνάμεις, κάποιες φορές μάλιστα ίσως και πάνω από αυτές. Λειτούργησε υπό συνθήκες αυτενέργειας κι ελεύθερης πρωτοβουλίας, χωρίς χαλινούς, χωρίς υπονομεύσεις, χωρίς ποδηγετήσεις.
Ο κύκλος της ΔΑΣ έκλεισε, παρατήρησε ο Βασίλης Λιόγκας, ωστόσο αν και η παράταξη δεν άσκησε διοίκηση παρόλα αυτά αρκετές φορές επηρέασε το συνολικό διεκδικητικό πλαίσιο της πόλης. Επί δεκαετία η παράταξη είχε φωτεινές «αναλαμπές» και δυνατές στιγμές, όπως η κατεδάφιση των Μύλων Νικολετόπουλου και ο αγώνας υπέρ των διατηρητέων, αφήνοντας μια παρακαταθήκη που δυστυχώς σήμερα παραμένει ανεκμετάλλευτη. Μεγαλειώδεις στιγμές ήταν για παράδειγμα η ιδρυτική διακήρυξη του συλλόγου κατόχων δημοσίων κτημάτων, η συμβολική κατάληψη των στρατοπέδων το καλοκαίρι του 2006, οι προσπάθειες για την αξιοποίηση της τεράστιας ακίνητης περιουσίας του δήμου Καβάλας.
Ο Βασίλης Λιόγκας και οι συνεργάτες του στη ΔΑΣ επί 12ετια έζησαν τις θητείες πράσινων και γαλάζιων δημάρχων, έζησαν τη θητεία του χαρισματικού και αείμνηστου Λευτέρη Αθανασιάδη, προσπάθησαν να ασκήσουν αντιπολίτευση στην πολιτική γραμμή των δημοτικών αρχών και όχι στα πρόσωπα των διοικήσεων. Υπό αυτό το πρίσμα, η ΔΑΣ διατήρησε την πλέον σκληρή και αδιάλλακτη στάση, σε αντίθεση με άλλους που είτε ασκούν προσωπική αντιπολίτευση, είτε αντιτίθενται επί δευτερευόντων διαχειριστικών ζητημάτων. Ο κ. Λιόγκας δε δίστασε να παραδεχθεί ότι ελάχιστες φορές ξέφυγε κι εκείνος από τις αρχές του, αδικώντας τον έντιμο και ικανό Στάθη Εριφυλλίδη, ή αδικώντας τον εύμορφο πολιτικά, καθαρό κι ευγενικό Σιμιτσή.
Το μοντέλο τοπικής αυτοδιοικήσεως που έχει επιλεγεί από την ΚΕΔΕ και τα κόμματα της συγκυβέρνησης είναι γνωστό για τον Βασίλη Λιόγκα. Το μοντέλο αυτό υποτίθεται ότι θα είναι βασικός πυλώνας ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας και της ανταγωνιστικότητας, κάτι όμως που δεν εφαρμόζεται στην πραγματικότητα. Καλοπροαίρετα θα πρέπει να αντιμετωπισθεί η νέα δημοτική αρχή, σύμφωνα με την άποψη του κ. Λιόγκα, που αφήνει στην άκρη τις προσωπικές του επιφυλάξεις. Ωστόσο, εξέφρασε τους φόβους του ότι δυστυχώς θα συνεχιστούν οι χαμένες ευκαιρίες των τελευταίων τετραετιών, με κύριο χαρακτηριστικό τους την περιθωριοποίηση του λαϊκού παράγοντα. Ο κ. Λιόγκας φοβάται ότι στην καλύτερη περίπτωση ο δήμος θα λειτουργήσει ως επιχείρηση με την υλοποίηση έργων τα οποία θα εξυπηρετούν μόνο τους λίγους.
Ο Βασίλης Λιόγκας συνεχίζει να οραματίζεται μια σύγχρονη Καβάλα, μια ριζική διαφορετική δημοτική αρχή που θα εστιάζεται στα μεγάλα, εξασφαλίζοντας ευρεία κοινωνική συσπείρωση και θα μάχεται για την επίλυση ζωτικών προβλημάτων. Με τη βοήθεια του κόσμου μπορεί να αλλάξει το πρόσωπο της Καβάλας μέσω αναπλάσεων, κατασκευής πεζοδρόμων και πλατειών, μέσω νέων πάρκων και σύγχρονων δικτύων υποδομών, συνεχίζοντας τις πρωτοπορίες του παρελθόντος. Ο Βασίλης Λιόγκας οραματίζεται μια πόλη που θα κάνει την πραγματική πολιτιστική επανάσταση με τη λειτουργία δημοτικής πινακοθήκης, αυτόνομου πολιτιστικού οργανισμού, συνοικιακών πολιτιστικών λεσχών.

Ο ώριμος κύριος πίσω μου στο διάζωμα του Ηρωδείου φαινόταν να κατέχει το θέμα όταν σχολίαζε στο διάλειμμα της παράστασης: «Ο Οθέλλος είναι αξιοπρεπής αλλά λίγος όταν έχεις παρακολουθήσει τον Πλάθιντο Ντομίνγκο. Εκείνη όμως που είναι αποκάλυψη είναι αυτή η Καβαλιώτισσα σοπράνο».
Την Δυσδαιμόνα, την αγνή, τρυφερή, ψυχή τε και σώματι αφοσιωμένη, αλλά και τραγικής συνάμα τύχης σύζυγο του Οθέλλου, επιλέχθηκε να ερμηνεύσει, και να αποθεωθεί τελικά, η «δική μας» Αλεξία Βουλγαρίδου.
Το ταλαντούχο κορίτσι του Δημοτικού Ωδείου της Καβάλας, που χάρη στον δήμαρχο Τσολάκη και την επιμονή του, δεν χάθηκε αλλά έκανε το πρώτο βήμα του μεγάλου ταξιδιού της προς την αληθινή Τέχνη. Σήμερα το αστέρι της μεσουρανεί διεθνώς. Οι επόμενες παραστάσεις της φέτος, το Μάντσεστερ, το Σαν Φρανσίσκο, το Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου, το Σίδνεϊ. Ζωντανό παράδειγμα της πίστης σ’ ένα σκοπό, του προσωπικού αγώνα με στήριγμα μόνο τους δικούς της, ένα κυκλάμινο που φύτρωσε κι αντέχει κι ανθίζει μόνο του στα βράχια της πολιτιστικής μας ένδειας. Το χάρισμα Συνέχεια… »

Εντυπωσιάζει η ομοφωνία των πολιτικών εκπροσώπων του νομού, όλων των πτερύγων παλιού και νέου δημοτικού συμβουλίου, βουλευτών και δημάρχων, κατά της μελετώμενης επένδυσης του υγροποιημένου φυσικού αερίου LNG από τη ΔΕΠΑ στην Καβάλα.
Η αντίθεση δεν εδράζεται βέβαια σε καμία πολιτική ανάλυση ή αντίθεση, ούτε στονδιακηρυγμένο στρατηγικό στόχο ενεργειακού κέντρου, ούτε καν στην ιδιωτικοποίηση της ενέργειας, απλά περιορίζεται στη συνωμοσιολογία και την κινδυνολογία. Είναι θορυβώδης, απολίτικη και ρηχή. Λένε διάφορα για το αποτέλεσμα και τίποτα για την αιτία (την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας), βολεύονται, παρ’ ό,τι πολιτικοί, να δρουν ως ένας απλός φυσιολατρικός όμιλος, αποφεύγουν την διατύπωση πρότασης για το αναπτυξιακό μέλλον της περιοχής ή έστω τον διάλογο επ’ αυτού και θεοποιούν, χωρίς καμία τεκμηρίωση και εντελώς απλοϊκά, την μονομερή «τουριστική ανάπτυξη». Σκέτη απογοήτευση.
Ας μου επιτραπεί να διαταράξω κάπως αυτήν την θαυμαστή συναίνεση δεξιών και αριστερών.
Στην περιοχή με τον υψηλότερο βαθμό ανεργίας και αποβιομηχάνισης, με τις χιλιάδες θέσεις εργασίας Συνέχεια… »

Είχα την τύχη να μαι στην επίσημη πρώτη της παράστασης του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας “Οδός Πολυδούρη”, …στην Αθήνα. Πρόλαβα να δω ελάχιστους Καβαλιώτες, τον ποιητή Κώστα Καναβούρη, την νεαρή αρχιτεκτόνισσα Χρυσούλα Βλάχου, κανέναν από το Δήμο Καβάλας ή το ΔΗΠΕΘΕ, μέγα πλήθος όμως από άλλους, λογοτέχνες σαν το Μάνο Ελευθερίου, ηθοποιούς σαν τον Δημήτρη Πιατά, δημοσιογράφους σαν την Οντίν Λιναρδάτου, πολιτικές προσωπικότητες του πολιτισμού σαν τον Σταύρο Μπένο, πολλούς κριτικούς απ΄ όλο τον αθηναϊκό τύπο… Όλοι αυτοί παρακολούθησαν μια παραγωγή που “ανέβασε το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας”. Συνέχεια… »

«Θαρσείν χρη»

Η συμπεριφορά του μεγαλομετόχου της πάλαι ποτέ κραταιάς επιχείρησης ΜΑΡΜΑΡΑ ΚΑΒΑΛΑΣ των 350 εργαζομένων, απέναντι στους 31 εναπομείναντες σήμερα και ιδιαίτερα στους 14 του εργοστασίου επεξεργασίας, δείχνει με τον πιο σαφή τρόπο ότι η ανάπτυξη της περιοχής μας και ιδιαίτερα η εκμετάλλευση του ορυκτού της πλούτου, που αποτελεί δημόσιο αγαθό, δεν πρέπει να στηρίζεται σε επιχειρηματίες που το στενό επιχειρηματικό τους συμφέρον μεταλλάσσει σε ψυχρούς εκτελεστές των εργατικών αλλά και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ίσα-ίσα, η όποια εκμετάλλευση και αδειοδότηση πρέπει να επιτρέπεται υπό απαράβατους όρους εξασφάλισης αντισταθμιστικών οφελών και ειδικών πόρων προς την τοπική κοινωνία. Αυτό είναι και πρόταση προς τους αυριανούς Δημάρχους ή Υπουργούς της προικισμένης σε ορυκτό πλούτο περιοχής μας. Συνέχεια… »

Ο Βασίλης Λιόγκας αποχώρησε από το ΚΚΕ

Χωρίζουν πλέον οι δρόμοι τους , ο Βασίλης Λιόγκας αποχώρησε από το ΚΚΕ
Την οργανωτική αποδέσμευσή του από το ΚΚΕ ανακοίνωσε ο δημοτικός σύμβουλος Βασίλης Λιόγκας, δηλώνοντας ότι προτίθεται να επαναδραστηριοποιήσει τη δημοτική παράταξη που ο ίδιος ίδρυσε προκειμένου να επικεντρωθεί στην τοπική αυτοδιοίκηση. Οι τριβές στις σχέσεις του Βασίλη Λιόγκα με την τοπική οργάνωση του ΚΚΕ Καβάλας άρχισαν στο τέλος του 2010 και με αφορμή τις εκλογές στο τμήμα ΑΜ του Τεχνικού Επιμελητηρίου. Σε μία επαρχιακή πόλη όπως η Καβάλα, μάλλον ήταν «κοινό μυστικό» ότι οι δύο πλευρές δε διατηρούσαν και τις καλύτερες σχέσεις. Ωστόσο, δύσκολα μπορούσαν να πιστέψουν, όσοι γνώριζαν καλά τον Βασίλη Λιόγκα, ότι θα έφτανε η στιγμή αποδέσμευσής του από τον πολιτικό χώρο εντός του οποίου «αντρώθηκε». Συνέχεια… »

Ανακοινώνω την πλήρη οργανωτική αποδέσμευσή μου από την οργάνωση Καβάλας του ΚΚΕ, που είχε ουσιαστικά δρομολογηθεί από την 6/12/2010. Αυτονόητο είναι ότι δεν δεσμεύομαι στο εξής από οποιεσδήποτε αποφάσεις της οργάνωσης αυτής, στη λήψη των οποίων δεν συμμετέχω εδώ και καιρό.

Εχοντας συναίσθηση του χρέους μου ως βαθιά πολιτικοποιημένου και ενεργού πολίτη θα συνεχίσω να ασκώ τα καθήκοντα του αιρετού εκπροσώπου του λαού της πόλης μας, με γνώμονα τα λαϊκά και μόνο συμφέροντα, αναζητώντας ευρύτερες πάντα συμμαχίες, σύμφωνα με την συνείδησή μου και την ως τώρα πρακτική μου. Σ’ αυτό θα βοηθήσει η ανασυγκρότηση της ΔΑΣ, που είχε αναστείλει τη λειτουργία της λόγω ενσωμάτωσής της στη «Λαϊκή Συσπείρωση» και θα κινηθεί στο πλαίσιο των αρχών της, της Προγραμματικής της Διακήρυξης και των θέσεών της στα 10 χρόνια της ύπαρξής της. Η Γραμματεία της ΔΑΣ θα συγκληθεί εντός των ημερών με δική μου πρωτοβουλία. Συνέχεια… »